Benieuwd hoe onze teamleden het afgelopen jaar hebben ervaren?
Lees het hier in ‘Het Solar Boat Jaar van …’

Het afgelopen collegejaar ben ik actief geweest bij het Solar Boat project met als functie hydrodynamic engineer hydrofoils.

Zoals je misschien weet staat onze boot op draagvleugels. Bij een bepaalde snelheid staat de boot volledig op de draagvleugels om zo waterweerstand te verminderen. In de eerste fase van het project, de conceptfase, gaat het vooral over nadenken welke draagvleugel configuraties er mogelijk zijn en dan een afweging maken welke configuratie het meest ideaal is.

Vervolgens ga je in meer detail ontwerpen. Omdat Solar Boat Twente vorig jaar is opgericht, is er geen vooropgezet plan over de aanpak van zo’n detailontwerp en zijn er heel veel vrijheden om je eigen richting te kiezen. Dit is iets wat me zelf heel erg aansprak voordat ik ging solliciteren bij Solar Boat.

Waar ik mee begonnen ben is de basis van een vleugelprofiel. Ik keek hierbij naar de parameters die invloed hebben op de liftkracht en weerstandskracht en ging daar een beetje mee spelen om zo goed te snappen wat welke parameter doet. Vervolgens heb ik een script geschreven dat het ideale profiel tekent onder vooraf ingestelde condities. Nadat het ideale profiel is gekozen voor alle vleugels, is het tijd om de complete vleugels in 3D door te rekenen met behulp van computersimulaties (CFD) om zo de connecties tussen de verschillende vleugels te optimaliseren. Bij deze programma’s heb je enorm veel instellingen die je goed moet hebben om tot een resultaat te komen dat klopt. In deze fase had ik erg veel contact met de partners op dit gebied en met een aantal docenten op de universiteit. Ik vond het altijd leuk om op deze manier contact te hebben met deze bedrijven.  Zo leer je op een hele informele manier de werkwijze van deze bedrijven kennen.

Na 4 maanden vooral achter de computer gezeten te hebben was het ook wel eens lekker om fysiek bezig te zijn. Ik was met 3 andere teamgenoten 2 maanden lang in Emmeloord om de romp en andere onderdelen te maken uit koolstofvezel. Het was een periode van hard werken maar ondertussen ook erg veel leren op gebied van verwerking van composieten.

Na deze bouw was het een kwestie van alle onderdelen die door heel Nederland gemaakt zijn te gaan testen en deze vervolgens in de boot te gaan passen. Bij deze fase zijn er genoeg dingen die anders lopen dan vooraf gepland of waar niet aan is gedacht. Het mooie aan zo’n studententeam is dat je enorm veel leert van het snel oplossen van deze problemen. Dit is zeker het geval bij een team dat net is opgestart, omdat je geen oud-teamleden hebt die deze problemen al eens eerder zijn tegengekomen.

Toen kwam het moment waar we allemaal naar uitkeken, de eerste keer het water op. Dit was een geweldig moment om als team mee te maken. Met mooi weer en rustig varend alle onderdelen uittesten. Omdat we een strakke planning hadden, was het zaak om de testtijd die nog over was voor de wedstrijden zo efficiënt mogelijk in te delen. En dan de wedstrijden. De sfeer bij deze wedstrijden was erg goed! In tegenstelling tot wat ik vooraf dacht gaat het er rond de wedstrijden best relaxed aan toe. Je maakt hier en daar een praatje met de verschillende teams en de meeste teams zijn ook echt bereid om je te helpen met van alles en nog wat.

Al met al is het een ervaring geweest om nooit te vergeten. Het was hard werken met genoeg tegenslagen, maar de beloning en ervaringen die je er voor terug krijgt zijn het helemaal waard geweest!

Het afgelopen collegejaar was ik bij Solar Boat Twente verantwoordelijk voor het ontwerp van de schroeven en het data-acquisitiesysteem.

Vooral in de eerste helft van het jaar was ik eigenlijk uitsluitend bezig met het schroefontwerp. Dit was voor mij een compleet ander soort uitdaging dan ik gewend was, aangezien ik als student technische natuurkunde vooral met theorie en experimenten bezig ben geweest in de voorgaande jaren, niet zozeer met ontwerp. Daarom heb ik het probleem vanuit mijn eigen perspectief aangepakt en eerst tijd besteed aan begrijpen hoe schroeven echt werken. Dat kwam eerst neer op veel literatuuronderzoek: papers lezen, ontwerpdocumenten doorspitten en mijn hoofd breken over meetseries.

Vervolgens kwam het aan op het echte ontwerpwerk. Hiervoor heb ik een programma ontwikkeld dat onze schroef volledig automatisch kan ontwerpen. We geven het wat inputs mee – diameter, draaisnelheid, etcetera – en na geruime tijd ‘number crunching’ komt er een volledig schroefontwerp uit.

Hier kwam een hoop meer bij kijken dan ik aanvankelijk dacht. Naast de vorm van het schroefblad zelf moet je bijvoorbeeld ook kijken naar de dikte van het blad. Te dun en het blad kan door de stuwkracht ombuigen, te dik en je verliest efficiëntie. Gelukkig hebben we een divers team, dus voor iedere uitdaging was er wel iemand die me wat tips kon geven.

Uiteindelijk kwam het er natuurlijk op aan tijdens de eerste test van de schroeven, en dan moet ik toegeven dat ik even flink zenuwachtig was. Hoewel ik redelijk zeker van mijn zaak was, blijft er nog altijd die kleine twijfel knagen. Vandaar ook mijn grote schrik toen de piloot bij de eerste vaartest de motor aanslingerde en direct achteruit begon te varen! Gelukkig riep hij direct “oh, wacht, hij staat in zijn achteruit!”

Toen de knop omgezet was en de boot daadwerkelijk de goede kan op bewoog, had ik even een momentje van enorme trots. De schroeven gedroegen zich naar mijn voorspellingen! Nog steeds glunder ik iedere keer dat de boot door het water sjeest: dat zijn mijn schroefjes die hem naar voren trekken!

Na het afronden van het schroefontwerp kwam mijn tweede functie bovendrijven: data-acquisist. Hiervoor heb ik, in samenwerking met de rest van het elektronicateam, een systeem in elkaar gezet dat data van verschillende sensoren verzamelt en dit in een leesbaar formaat naar de wal stuurt.

Via deze taak heb ik uiteindelijk ook de hoofdverantwoordelijkheid voor de meeste software die op de boot draait op me genomen. Aan boord hebben we namelijk verschillende microcontrollers, die vanalles op de achtergrond regelen. Het aansturen van de motor, het dashboard, de vleugels, de telemetrie, noem maar op. Om alles met elkaar samen te laten werken kan nogal een karwei zijn en een hoop kleine dingen waar je misschien niet eens over nadenkt blijken dan via software geregeld te moeten worden.

Uiteindelijk is via dit deel mijn interesse in programmeren en computer science aangewakkerd. Als ik de code die ik voorafgaand aan mijn jaar Solar Boat schreef vergelijk met wat ik nu schrijf, zit er een wereld van verschil tussen. Het heeft me zelfs gedreven om een module computer science te volgen en daarmee zijn een hoop puzzelstukjes op hun plek gekomen.

Naast al dit technisch geweld is er ook een heel ander aspect van het werken in een studententeam, dat soms onderbelicht blijft. Dat zit hem in het tweede deel van het woord: studententeam. Aan het begin van het jaar zaten we met vijftien vreemden in een kantoortje, tegen het einde weet je al dat je voor het leven een band hebt opgebouwd.

Daarmee wil ik eigenlijk mijn verhaaltje afsluiten. Deelname aan een studententeam is echt een unieke ervaring, en hoewel we naast de ups ook genoeg downs hebben gehad, zou ik er geen moment over twijfelen om dezelfde keuze nogmaals te maken.